سیستم و اعتیاد دوسویه

آنگاه که به دریا نگاه می کنی، تو به بی نهایت نگاه کرده و در بی نهایت هم غرق می شوی. دریا همچون طبیعت خود، از سویی از توانسانی آرام و ازسویی دیگرانسانی شورشگر می سازد. واما وقتی رو برمی گردانی و کوه را مشاهده می کنی، کوه به تو درس سرسختی را عرضه می نماید.

اما سیستم اطراف تو، از تو موشی اهلی و رام گشته می سازد. روزانه قفس را ترک می کنی . اما بعد از ترک قفس دوباره به آن باز می گردی. در مسیر یک خط حرکت می کنی.  مسیرخطی که در آن هیچ نوسانی نیست. معتاد تک تک جزییات سیستم هستی. تو بدون دستور صادر شده از سوی سیستم نمی توانی بجنبی، و یا اینکه سیستم ترا آنقدر متزلزل و نا امن کرده است ، که نمی توانی بیش از نیم میلیمتربیندیشی. فکر می کنی که آزادی، اما کدام آزادی؟ وقتی که نمی توانی بينديشى و تغییردهی و یا از جنگ و بدبختی انسان های هم نوع خود جلوگیری کنی؟ اما تو، به تقلید و کلیشه سازی از گفتمان های روزمره گرا عادت کرده ای. با داشتن درکی مجازی و روزمره گرا فکر می کنی که آزادی، و یا در احساس ذهنی ای بسرمی بری، که به تو درکی تخیلی از آزادی می دهد.

اما در پایان این سئوال ها همچنان باقی است: آیا این نیاز به باز تولید، باز تعریف، و ایجاد هویت دو سویه مشترک است که اعتیاد دو سویه میان تو و سیستم را اجباری می نماید ؟ و آیا قادر خواهی بود با تلفیق آرامش وشورشگری دریایی و سرسختی کوهی حلقه دو سویه اعتیاد سيستميك را بشکنی؟ و از مرزهای کلیشه ای روزمره گرا عبور کنی؟